Krok naprzód...

Żaden dzień się nie powtórzy,
nie ma dwóch podobnych nocy,
dwóch tych samych pocałunków,
dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Wszystko jest nowe i inne i tak samo przerażające, a jednocześnie pociągające dopóki jest nieznane.
Zawsze przychodzi czas kiedy trzeba zamknąć jedne drzwi i otworzyć drugie.
Niestety takie jest życie.
Nie jest to łatwe. Najważniejsze to uświadomić sobie, że to co mamy zostawić z tyłu nie jest już dobre i satysfakcjonujące, nawet jeżeli na początku wydawało się inne, bo dlaczego mamy próbować ratować coś co nie ma szans na przetrwanie jeśli obok stoi okazja na coś nowego, lepszego. 
Jeśli jest szansa, że wprowadzenie zmian poprawi nasze samopoczucie, powinniśmy z niej skorzystać. Według mnie lepiej jest żyć z poczuciem, że coś się nie udało niż żałować, że w ogóle się nie podjęło się działania. Po zastosowaniu w życiu różnie się dzieje, ale próbować zawsze warto.

Nadszedł czas na podjęcie kilu ważnych, już prawie dorosłych decyzji. Wybór kierunków na studia, wybór miasta, wybór miejsca i ludzi z którymi będzie się mieszkało i przede wszystkim wybór co i kogo zostawiamy za sobą, a co i kto jest dla nas na tyle ważny, że jeśli nie fizycznie to mentalnie zabieramy te rzeczy i osoby ze sobą.
Jak zawsze wiernym przyjacielem w takim sytuacjach jest strach. No bo przecież zaczynamy się zastanawiać "co będzie jeśli..." i tu milion wizji jawi się w głowie i wydaje się, że podjęcie decyzji jest niewykonalne. Każda opcja posiada nieskończenie wiele pozytywnych i negatywnych konsekwencji, ale przecież są to opcje i konsekwencje wymyślone przez nas, a kto jest w stanie powiedzieć że są prawdziwe? Nikt! 
Problem jest taki, że boimy się podjąć decyzję, bo boimy się skrzywdzić siebie, czy drugą osobę, boimy się, że coś co do tej pory wydawało się dobre w przyszłości nie da nam szczęścia, boimy się, że dany kierunek studiów okaże się zbyt trudny lub po prostu nieciekawy. 
Niemożliwe jest zawieszenie się w czasoprzestrzeni, jesteśmy poniekąd zmuszeni do wyboru drogi jaką będziemy podążali.  Jeszcze niejednokrotnie życie zmusi nas do stanięcia na rozdrożu i zastanowienia się w którą stronę pójdziemy. 
Ogromny wpływ na podejmowane decyzje mają otaczające nas osoby bo przecież to z nimi zostaniemy bądź je opuścimy. I znowu pojawia się problem gdy jest ktoś na kim bardzo nam zależy, z jednej strony chciałoby się zostać bądź zabrać tę osobę ze sobą, ale z drugiej strony wiemy, że kiedyś tam wcześniej podjęliśmy taką a nie inną decyzję i musimy wyjechać samotnie, innej opcji nie ma i co teraz zrobić? 
Nie wiem. Myślenie wykańcza psychicznie. Chciałoby się spróbować, zaryzykować, ale jest wielki, ogromny strach przed przyszłością...